Sunday, January 15, 2006

ႏွင္းစက္ရက္လြန္

ႏွင္းစက္ရက္လြန္



႐ႈံးနိမ့္ခဲ့ရတဲ့ ေတာင္ကုန္းေလးရဲ႕ခံတပ္ေစာင့္ဟာ... ငါပါ
ငါ့ရဲ႕ျမစ္ျပင္က်ယ္ကေလးကေတာ့... ဟိုးအေ၀းမွာ
ေဗဒါတခ်ဳိ႕ ျမစ္က်ဥ္းတခ်ဳိ႕နဲ႔... ခပ္တိုးတိုးေလးစီးဆင္းလို႔
တကယ္ေတာ့...
လြင္ျပင္ေတြဘယ္ေလာက္ပဲ ကာဆီးကာဆီး
ငါတို႔ရဲ႕ေကာင္းကင္ျပာကေတာ့... တစ္ခုတည္းပါပဲ။
လေရာင္ျဖာက်ေနပုံကအစ အထီးက်န္ဆန္လွတဲ့ညေတြ
.......
အမ်ားႀကီးပါ
တကယ္ဆုိရင္...
ပန္းရနံ႔ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ သာသာယာယာၾကားခ်င္မိတာေပါ့
အာ႐ုံေတြကန္းေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ အေကာင္းသား
ခုေတာ့လည္း...
ေလာကရဲ႕ဆြံ႕အမႈေတြကိုအဓိပၸာယ္ရွာ... သည္းခံတတ္ခဲ့ပါၿပီ။
ငွက္ကေလးေရ...
နာက်င္ေနတဲ့ေတးေတြကို အလိုမက်စြာ သီဆိုေနတုန္းလား
သံစဥ္တစ္ခုရဲ႕ ဂီတကို စည္း၀ါးက်က် မခံစားတတ္သူရယ္လုိ႔ မရိွပါဘူး
တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း...
ကံၾကမၼာပတ္မသံဟာရင္ကဲြမတတ္ က်ယ္ေလာင္လြန္းလွပါတယ္
ငါကေတာ့... ေဆာင္းခိုငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ဘ၀ဂီတကို
ဟိုအေ၀းကေနစိတ္နဲ႔
ၾကားနာခ်င္ေနမိတာတစ္ခုပါပဲ။
ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ရဲ႕ သက္၀င္မႈမ်ဳိးေလာက္နဲ႔ေတာ့
ငါ့ကိုမျဖားေယာင္းပါနဲ႔ေတာ့...
ၿငိမ္းေအးျခင္းေတြ ခုန္ဆင္းထြက္က်မလာမယ့္အတူတူ
အျဖဴေရာင္ေတြ အိပ္စက္ေနပါေစေလ...
(ေမေမ...အိပ္ရာ၀င္ပုံျပင္ေတြထဲက နတ္ဆိုးတစ္ပါးပါးမ်ား
ခရီးထြက္ခဲ့ေသးသလား... )
သံေယာဇဥ္ ဆိုတာ
တကယ္ေတာ့ ရာသီဥတုေလးတစ္ခုသက္သက္ပါ
ဘုရားသခင္က တိတ္တဆိတ္ဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့အရာေပါ့...
အရာရာအစစ မိုင္ေပါင္း(၅၀၀)မက ေ၀းကြာသြားၾကတဲ့အခါ
မရိတ္သိမ္းလုိက္ရတဲ့ ပ်ဳိးခင္း၀ါ၀ါေတြ...
ငါတို႔ရဲ႕တစ္ခုတည္း ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးေအာက္မွာ...
ဒ႑ာရီဂီတေတြနဲ႔
ပင့္သက္လြင့္ေ၀ေနဦးမလား... ။
ညေရ...
အေမွာင္ကေ၀ေတြ ေသဆုံးသြားေတာ့မွာလား...
ေဆာင္းညေတြရဲ႕အမွားေတြ...
ငါ့ခံတပ္ကေလးမွာ... ကဗ်ာမဆန္စြာ... အတုံးအ႐ုံးစုပုံလို႔
ငါတို႔...
ဘာလို႔... ႏွင္းက်ခဲ့ၾကတာပါလိမ့္... ။


မေနာ္ဟရီ - မီးၿပတိုက္အလြန္ ကဗ်ာမ်ား
ေရဆင္းစိုက္ပ်ဳိးေရးတကၠသိုလ္၊၂၀၀၁-၂၀၀၂ ႏွစ္လည္မဂၢဇင္း။

Search Keyword: Manor Hary

0 Comments:

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home